Wojna stuletnia
Termin ten popularnym stał się dopiero w wieku dziewiętnastym dzięki pracy ówczesnych historyków i dotyczył on konfliktów zbrojnych, które miały miejsce z małymi przerwami i trwały przez okres dokładnie stu szesnastu lat w wieku czternastym i piętnastym, a toczone były pomiędzy Anglią i jednocześnie Francją. Wszystko zaczęło się od śmierci na początku czternastego wieku Karola czwartego, co spowodowało że o tron po jego śmierci swe roszczenia zgłaszało aż trzech różnych pretendentów, jego bratankowie, wnuk oraz król Anglii Edward trzeci, co właśnie było głównym z powodów najdłużej trwającej w historii europy wojny toczonej o sukcesję. Uznać będzie można ją za pierwszą wojnę ogólno europejską biorąc pod uwagę jej rozmiar oraz rozpiętość czasową, czy też poniesione straty materialne i w ludzkich życiach. Walki były toczone głównie między angielskimi i francuskimi oddziałami, jednak każda ze stron z oczywistych przyczyn szukała sobie sojuszników. Powodowało to więc, że działania zbrojne miejsce miały na różnych frontach oprócz Anglii i Francji. Między innymi w Hiszpanii, Holandii, czy też Szkocji i wielu, wielu innych tym właśnie podobnych. Z wojną tą powiązana jest historia dziewicy orleańskiej czyli Joanny d’Arc, której ponoć pokazał się Michał archanioł, nakazując jej przepędzić z terenu Francji anglików i doprowadzić do koronacji Karola siódmego. Przydzielona została jej wielotysięczna armia, która prowadziła zajadłe bitwy z Anglosasami. Historia jednak nie kończy się szczęśliwe, gdyż Joanna d’Arc w końcu zostaje skazana jako heretyczka oraz czarownica i miejsce ma jej spalenie na stosie.